BLOG: ‘De diverse stad die we zijn, is zo gesegregeerd als de pest’

Het is hoog tijd voor een sociaal-maatschappelijk bouwbeleid, vindt Caesar Bast. Want Amsterdam is zo gesegregeerd als wat en die lijn zet zich alleen maar door.

JS Amsterdam

In het najaar van 2015 presenteerde SP-wethouder Laurens Ivens vol trots het bouwrecord van Amsterdam. In dat jaar zou het aantal woningen in aanbouw tot grote hoogte zijn gestegen. Liefst 8376 woningen zouden er worden gebouwd. Mooie cijfers, die bijdragen aan de bestrijding van het toenemende woningentekort, maar zolang het ons alleen gaat om het vestigen van bouwrecords houden we elkaar voor de gek. Het zijn niet alleen bakstenen waaruit onze stad is opgebouwd: het is de visie achter die bakstenen – en die visie mist.

Afgezonderd
Constant worden we om de oren geslagen met cijfers over de groeiende ruimtelijke segregatie in onze stad. De diverse stad die we zijn, is zo gesegregeerd als de pest. Het zijn feiten die pijn doen: de ruimtelijke segregatie in Amsterdam vertoont een stijgende trend, terwijl de economische ongelijkheid toeneemt. De mensen met lagere inkomens wonen steeds meer afgezonderd van de welgestelden en hoofdoorzaak nummer één is het woonbeleid van dit college.Recentelijk onderzoek van de TU Delft over groeiende segregatie in Europese steden door inkomensongelijkheid legde opnieuw de vinger op deze zere plek. De groeiende kloof tussen arm en rijk zorgt in steeds meer Europese steden voor ruimtelijke segregatie, ook in Amsterdam. Arm en rijk wonen steeds verder uit elkaar en dit kan funest zijn voor de sociale cohesie. Het Amsterdamse stadsbestuur moet ervoor waken dat we geen spijt krijgen van de neoliberale honger die soms aanwezig lijkt te zijn.

Bouwbeleid
Het is raar om te denken dat het niet meer van deze tijd is om een sterke greep te houden op bouwbeleid vanuit een sociaal-maatschappelijke insteek. Niet van deze tijd? Als het ooit tijd is geweest, dan is dat nu wel. Hoog tijd zelfs. Niet alleen bouwen omdat er een tekort is, maar ook vanwege het feit dat er op teveel plekken veel mensen van één bepaalde sociaal-economische of culturele groep wonen.Yuppen in De Pijp, studenten in Zuidoost, de uitkeringsgerechtigden in Nieuw-West en de échte vastgoedbeheerders in hartje Centrum. De trend is dat deze ruimtelijke inkadering van groepen, op een paar lichtpuntjes na, steeds meer werkelijkheid wordt en daar moet wat aan veranderen.

"Zolang het ons alleen gaat om het vestigen van bouwrecords houden we elkaar voor de gek."

Buiten de ring
Ook jongeren ondervinden grote problemen, zo bewees recent onderzoek van UvA-stadsgeografen Cody Hochtenbach en Willem Boterman. Het aantal jongeren wier ouders tot de twintig procent meest vermogende Nederlanders behoren, nam in vijf jaar met 22 procent toe. Daartegenover staat dat de stad 13 procent minder jongeren uit ‘arme’ gezinnen – de 40 procent gezinnen met het kleinste vermogen – huisvest. Het resultaat? Een woningmarkt die gedomineerd wordt door jongeren die een fikse bijdrage krijgen van welgestelde ouders, terwijl andere jongeren langer thuis blijven wonen of uitwijken naar de omringende omgeving. Dat laatste wil zeggen: buiten de ring of zelfs buiten de stad.

En het zijn niet alleen de jongeren, studenten en starters die hier de nadelen van ondervinden, want het treft ook de piepjongsten. Voor hen geldt dat ruimtelijke segregatie en economische ongelijkheid leidt tot vervreemding van de stad. Ik zag het om me heen gedurende mijn werkzaamheden voor vrijwilligersorganisatie VoorUit in Amsterdam Nieuw-West. Kinderen die het gros van het jaar in het stadsdeel verblijven en soms zelfs nog nooit in een metro naar de andere kant van de stad zijn gestapt.

Bakstenen
De erkenning van het probleem doet zeer, maar de sociale cohesie in onze samenleving valt of staat bij interactie. Als we dat proces niet stimuleren, is het einde zoek.

Het heersende idee is dat we de grote pijnpunten in de stad wel kunnen managen zolang we maar genoeg pleisters plakken. Maar Amsterdam is niet gebouwd met bakstenen alleen. De stad die zich heeft ontwikkeld tot een baken van diversiteit, solidariteit en gelijkheid is het resultaat van visie.

We moeten huurwoningen voor de minderbedeelden in onze samenleving durven bouwen in gebieden waar we meer geld kunnen krijgen voor koop- en geliberaliseerde huurwoningen. Niet iedere sociale huurwoning die vrijkomt in het centrum moet meer geld opbrengen. Liberalisatie is niet alles, geld maakt niet gelukkig: ook niet als we er de gemeentekas mee kunnen spekken.

Categorieën: Blogs

Doe mee

De Jonge Socialisten in de PvdA is de politieke jongerenorganisatie van de Partij van de Arbeid. Voor slechts €5 ben je een jaar lid!

Ik wil lid worden!
Ik wil meer weten
Jonge Socialisten in de PvdA