BLOG: De vluchtelingenproblematiek van dichtbij

Op bezoek bij de Amsterdamse vluchtelingengroep ‘Wij zijn hier’

JS Amsterdam

De vluchtelingenproblematiek neemt grote vormen aan en wordt misschien wel meer dan ooit gepoliticeerd. In tijden waarin veel aandacht wordt besteed aan de mondiale aspecten van deze problemen, dreigen de problemen abstracte vormen aan te nemen. Onterecht, want het is juist belangrijk om te kijken naar de persoonlijke verhalen van deze mensen nu er voortdurend gesproken wordt over de grote aantallen. Penningmeester Menno Fieret is zodoende op bezoek gegaan naar de Amsterdamse vluchtelingengroep ‘Wij zijn hier’ en een helpende hand geboden. Daarover schrijf hij deze blog.

Op 15 augustus heb ik met enkele andere betrokken Amsterdammers een bezoek gebracht aan de vluchtelingen in het voormalig stadsdeelkantoor aan de Pieter Callandlaan. Een Eye-opener voor velen van ons en een reden om samen met de JS en barmhartige Amsterdammers boodschappen en sanitaire producten te brengen naar de vluchtelingen. Aangezien de conventionele media enkel verslag doen over vluchtelingen wanneer zij weer van locatie wisselen, lijkt het mij een goed idee om te beschrijven hoe het tussen de verhuizingen door met de vluchtelingen gaat. Het leven dat losstaat van alle mediahypes. Hoe meer mensen de situatie van de vluchtelingen kennen, hoe meer hulp er geboden kan worden.

Verhuizingen die waren er, sinds 2012 hebben de vluchtelingen maar liefst achttien keer een nieuw onderkomen moeten zoeken. De groep vluchtelingen bestaat uit honderden mannen en vrouwen uit Somalia, Sudan, Eritrea, Ethiopië, Burundi en Congo. De groep noemt zichzelf “wij zijn hier” en bestaat sinds september 2012 toen de vluchtelingen zich vestigden in tenten in de tuin van de diaconie aan de Nieuwe Herengracht. Het belangrijkste voor de groep vluchtelingen is dat zij gezien worden, dat mensen hun situatie kennen. Ze bevinden zich in een land waar ze volgens de wet niet welkom zijn, en kunnen niet terug naar hun geboorteland terwijl het grote publiek zich nauwelijks bekend is met hun situatie. Het doel van deze blog is dan ook het verhaal vertellen van de vluchtelingen.

De vluchtelingen hebben het meeste last van de uitzichtloosheid van hun situatie. Doordat ze uitgeprocedeerd zijn is het vinden van een baan onmogelijk. Hierdoor hebben zij de hele dag niets te doen waardoor velen kiezen voor drastische manieren om de verveling te stoppen zoals drugs.  Daarnaast hebben de vluchtelingen een dringend gebrek aan privacy, kamers worden gedeeld en de ramen zijn met wat verf afgeschermd.  Het volgende punt dat de situatie uitzichtloos maakt is het gebrek aan continuïteit, 18 maal verhuizen in nog geen 4 jaar is onmenselijk. De vluchtelingen moeten over minder dan 2 maanden weer weg uit het vluchthuis aan de Pieter Callandlaan. Wie weet zitten ze in oktober weer in de Nederlandse kou, om niet te spreken over de maanden die daarop volgen.  Het enige lichtpuntje in de duisternis is de barmhartigheid van sommige Amsterdammers die wel naar het leed van hun medemensen omkijken. De vluchtelingen krijgen regelmatig boodschappen van mede-Amsterdammers.

Op 26 September gaat een groep JS’ers en Amsterdammers opnieuw een bezoek brengen aan de vluchtelingen aan de Pieter Callandlaan. Deze blog is tevens een uitnodiging om met ons mee te gaan, en een aansporing voor andere acties om de liefdadigheid van Amsterdam weer te laten uitgroeien tot diens vroegere glorie.

In 1585 viel de stad Antwerpen ten prooi aan de legers van Spanje, dit veroorzaakte grote stromen vluchtelingen met verschillende culturen die terecht kwamen in Amsterdam. Een unicum was de barmhartige opvang die de vluchtelingen in Amsterdam ontvingen in een zeer intolerante tijd. De vluchtelingen in 1585 kregen een mogelijkheid een bestaan op te bouwen. De vluchtelingen van vandaag hebben minder geluk.

Categorieën: Blogs

Jonge Socialisten in de PvdA