BLOG: De verloedering van de Amsterdamse glorie

image_1

Afgelopen weekend werd ik om de oren geslagen met het nieuws dat de huurprijzen in Amsterdam explosief zijn gestegen. Statistieken van huurplatform Pararius wijzen uit dat de gemiddelde huurprijs per vierkante meter(!) met zo’n 3 euro is gestegen: de grootste stijging in heel NederlandDie kater kwam erg hard aan.

Niet vrezend voor de financiële situatie van de rijkere Amsterdammers onder ons die een ruim appartement aan de Amsterdamse grachten kunnen betalen, maar wel voor het gemiddelde gezin dat een modaal inkomen verdient en langzamerhandgedwongen wordt om uit de stad te verhuizen als zij een ruim en betaalbaar appartement willen hurenAls bestuurslid van de Jonge Socialisten Amsterdam maak ik me echter nog veel meer zorgen om het segment van sociale huurwoningen op de Amsterdamse woningmarkt en de spreiding van die sociale huurwoningen door de stad heen.

Amsterdam is een stad die ik bewonder. Een stad die ik bewonder om haar prachtige grachten, haar culturele achtergrond, het barmhartige karakter van de Amsterdammers en voetbalclub Ajax. Amsterdam is echter een stad die ik bovenal bewonder en liefheb om haar diversiteit. Of het nou het stadscentrum is, Amsterdam-West of het ‘bekakte’ Zuid: overal leven mensen met diverse roots en een andere sociaaleconomische achtergrond door elkaar heen, maardat dreigt nu verloren te gaan.

Het feit dat het in principe niet uitmaakt waar je vandaan komt of hoeveel je verdient om ergens in de stad te wonen is grotendeels namelijk te danken aan het brede segment aan sociale huurwoningen en de spreiding van deze huurwoningen door de stad heen. Als deze over de stad verspreide verscheidenheid van soorten woningen indamt dan gaat, in mijn ogen, één van de belangrijkste karakteristieken van de stad verloren en dreigt de sociale segregatie gestimuleerd te worden.

In mijn ogen is er dus een evident verband tussenenerzijds een kleiner wordende segment aan sociale huurwoningen en de afnemende spreiding daarvan in Amsterdam en anderzijds sociale segregatie. Als mensen met een andere afkomst ofwel een andere sociaaleconomische achtergrond elkaar niet meer zien in hun straatbeeld en hun directe omgeving, dan dreigt men in het uiterste geval van elkaar vervreemd te geraken en sociaal-culturele tegenstellingen vergroot te worden

In de recentelijke publicatie ‘Gescheiden werelden? Een verkenning van sociaal-culturele tegenstellingen in Nederland’ van het WRR en het SCP wordt onder andere te kennen gegeven dat het huidige Nederlandse schoolsysteem de sociaal-culturele tegenstellingen vergroot, want: na de basisschool verdwijnen zowel het VMBO-leerling als de vwo-leerling ieder in een eigen opleidingstraject waardoor ze elkaar niet meer zien. In het ergste scenario raken deze twee jongens, die ooit bij elkaar in de klas zaten, dusdanig vervreemd dat ze elkaar niet meer zien.

Het meest droevige aan de inhoud van dit rapport volgt nadat je de koppeling maakt met de berichtgeving overhet duurder wordende huren in Amsterdam. Want als het in de huidige omstandigheden al zo werkt dat het schoolsysteem op zichzelf al voor enige segregatie zorgt, hoe ernstig zou het dan zijn als de spreiding van sociale diversiteit in een stad als Amsterdam verloren dreigt te gaan?

U moet zich voorstellen dat het nu nog heel goed mogelijk is dat zowel de VMBO-leerling als de vwo-leerling in dezelfde buurt wonen en dezelfde vrienden hebben, maar dat het enige verschil tussen beide leerlingen hun sociaaleconomische achtergrond is. In een ietwat overtrokken scenario heeft de VMBO-leerling namelijk allochtone ouders die afhankelijk zijnvan een bijstandsuitkering en – door een gebrek aan opleiding – weinig hebben kunnen bijdragen aan het onderwijs van hun zoon of dochter. Aan de andere kant heeft de vwo-leerling een veel betere sociaaleconomische achtergrond met twee ouders die beide een goed betaalde baan hebben en goede opleiding hebben genoten waardoor hun zoon of dochter wel voldoende hulp heeft kunnen krijgen bij het maken van zijn rekensommetjes. Nogmaals: Ik geef het u na, het zijn inderdaad twee ietwat overtrokkenscenario’s, maar de tegenstelling zou nog veel ernstiger zijn als deze twee leerlingen zelfs niet in dezelfdeomgeving zouden wonen.

Ondanks dat de stereotypering van bovenstaand voorbeeld afdruipt, heb ik in het verleden een vergelijkbare situatie ervaren. In de jaren ’90 woonden mijn ouders namelijk in Amsterdam-West – Bos & Lommer om precies te zijn – dat toen al erg eenzijdige buurten kende met veel sociale huurwoningen bij elkaar. Daarnaast hadden mijn beide ouders geen opleiding genoten in Nederland en waren ze afhankelijkvan een bijstandsuitkering. Verder genoot ik mijn onderwijs op een zogenaamde ‘zwarte basisschool’. Desituatie had niet uitzichtlozer kunnen zijn, zou je denken.

Na onze verhuizing naar een sociale huurwoning in stadsdeel Centrum en mijn overstap naar een ‘witte’ Rooms-Katholieke basisschool merkte ik een behoorlijk verschil met andere klasgenoten. Vaak kon ik me echter ook optrekken aan het niveau van de klasgenoten om me heen: kinderen wiens ouders bijvoorbeeld wél een opleiding genoten hadden in Nederland en dat heeft me gesterkt.

Het toenemende gebrek aan diversiteit waarmee ik geconfronteerd werd na onze verhuizing, heb ik wederom ervaren tijdens mijn werk voor het vrijwilligersproject Project VoorUit. Dankzij deze organisatie heb ik een periode kunnen werken in Slotermeer en kunnen wonen in de Kolenkitbuurt.Wederom viel mij op dat de omgeving erg eenzijdig was en mijn werk in het veld heeft me laten beseffen dat – vooral ‘buiten de ring’ – het aantal dicht op elkaar staande sociale huurwoningen opvallend groot is.

De Amsterdamse tweedeling: het is een verhaal datpolitieke partijen – met name de PvdA-  niet vaak genoeg kunnen benadrukken als groot gevaar voor de hoofdstad, maar toch lijkt het er op dat Amsterdam zich steeds meer in die richting ontwikkelt. Sterker nog, misschien begeven we ons op dit moment al in een in tweeën gedeelde stad. De fenomenen ‘binnen de ring’ en ‘buiten de ring’ worden steeds meer in de mond genomen, maar een extreme situatie zoals Frankrijk al jaren ervaart met de welbekende Banlieues die de Parijse binnenstad omringen moeten we zoveelmogelijk zien te voorkomen.

Als de huidige ontwikkeling zich doorzet zal steeds meer mensen de kans worden ontnomen om in de directe omgeving in contact te komen met de diversiteit die onze samenleving rijk is. Naast de toenemende segregatie is het ook voor het Amsterdamse straatbeeld geen vooruitgang als het aantal sociale huurwoningen en de spreiding daarvan wordt ingeperkt. Zoals al eerder aangegevenAmsterdam is een stad die ik bovenal bewonder en liefheb om haar diversiteit”.

Laten we met zijn allen, binnen en buiten de politiek, ons best doen om die diversiteit te behouden.

Categorieën: Blogs

Doe mee

De Jonge Socialisten in de PvdA is de politieke jongerenorganisatie van de Partij van de Arbeid. Voor slechts €5 ben je een jaar lid!

Ik wil lid worden!
Ik wil meer weten
Jonge Socialisten in de PvdA