Nieuwjaarsspeech JSA-voorzitter Caesar Bast

DSC_0230_Fotor

Tijdens de nieuwjaarsreceptie van de Jonge Socialisten Amsterdam en de PvdA Amsterdam op 3 januari 2016, werd onderstaande speech voorgedragen door JSA-voorzitter Caesar Bast. Was je er niet bij of kon je er geen genoeg van krijgen? Check ‘m gauw!

“Waarde partijgenoten, beste mensen, lieve Amsterdammers,

Wat goed om jullie hier allemaal te zien en dank dat ik een praatje mag houden. Het jaar 2016 is slechts een aantal dagen oud, maar wat hebben we er een zin in!  Het moet een knaller van een jaar worden en het liefst, ik geef het eerlijk toe, een knalrood jaar. 2015 was namelijk één van de lastigere jaren van deze eeuw.  Een jaar dat onze hartelijkheid op de proef stelde. Een jaar dat onze solidariteit uittestte. En een jaar dat de ‘ik’ soms boven de ‘wij’ dreigde te staan.

Ja, we zijn op de proef gesteld. Als land, als samenleving en als politieke partij. De solidariteit en hartelijkheid waarmee wij ons graag identificeren, bleek helaas soms ver te zoeken.

Ik noem de ridicule wijze waarop in ons land geprotesteerd werd tegen de komst van vluchtelingen. En hoe? Met plaatsvervangende schaamte keek ik naar een groep mensen die op schaamteloze wijze inspraakavonden misbruikten voor hun eigen hooligangedragingen. Het begon als een slechte film met de aanval op het AZC in Woerden en liep uit tot nachtmerries zoals in Geldermalsen.  Op sommige plekken werd rechtsextremistisch geweld gepromoveerd tot een redmiddel voor de instandhouding van ons land, onze cultuur en onze veiligheid.

De wijze waarop in de politiek werd gevraagd om verzet was ook niet bepaald fraai. Het is triest en onnodig, maar de politiek vergrootte de irreële angsten, waar er meer verbinding zou moeten zijn. Ik kan het niet anders zeggen, maar ergens kan ik er ook de humor van inzien. Uitgerekend de man die zo zijn best doet om mensen die angst in te boezemen, heeft het meest angstaanjagende kapsel. Ik bedoel, zeg nou zelf, een blonde coupe is leuk, maar dat ding is écht andere koek. Je zou denken: ‘doe nou niet zo je best, Geert’. Bang worden we namelijk toch wel als we je weer een interview zien geven.

Ik noem de problematiek in de zorg naar aanleiding van de grootschalige decentralisaties. En ik benadruk, om de olifant in de kamer maar meteen te benoemen , dat het soms zaken betreft waar onze eigen partij zelf aan heeft meegewerkt. De verhalen van zorgverleners die onbetaald doorwerken, en lijden onder gebrekkige betalingen van het Persoonsgebonden budget. Of de kostendelersnorm in de bijstandswet: weer zo’n wetswijziging die met goede bedoelingen werd ingesteld, maar waar uiteindelijk veel kwetsbare mensen, die afhankelijk zijn van mantelzorg, de dupe van werden. Dat is pijnlijk. Het is pijnlijk om te zien met welk gemak er soms bezuinigd lijkt te worden en de manier waarop we als PvdA kwetsbare groepen in de samenleving uit het oog dreigen te verliezen. Als de sociaaldemocratische partij van Nederland minder omkijkt naar de mensen die het moeilijk hebben, dan is het einde zoek. Soms denk ik bij mezelf dat we als partij er écht voor moeten waken dat die sociale verzorgingsstaat, waar wij ooit zo hard voor gestreden hebben, niet door onszelf teniet wordt gedaan.

En ik noem de sociaaleconomisch zware situatie waarin veel Amsterdamse jongeren leven en waar wij ook dit jaar weer mee geconfronteerd werden. Harde cijfers die ons weer terugbrachten naar de realiteit. 12.000 Amsterdamse spookjongeren: dat is 8.6 procent van onze jongeren die niet werkt, niet naar school gaat, bij zijn ouders of vrienden woont en veelal op de pof leeft. Het is een schrikbarend feit, maar daar houdt het helaas niet bij op. Het aantal jongeren met schulden in onze stad loopt ook de spuigaten uit met zo’n 76.000 jongeren die schulden van vele duizenden euro’s hebben. We doen met z’n allen misschien al veel, maar er moet nog meer gebeuren om deze jongeren, die de toekomst van onze stad zijn, op het rechte pad te krijgen.

Als u mijn verhaal tot nog toe hoort, dan zou je bijna denken dat ook de Jonge Socialisten tegenwoordig tot aan haar knieën in het welbekende PvdA-zuur zit. Ik kan u geruststellen, optimistisch zijn we nog altijd, maar door de pijnpunten van het jaar nu nog eens dik te onderstrepen, hoop ik dat we straks met een drankje in de hand de mooie toekomstvisies zullen bespreken.

En die mooie toekomst, die mooie toekomst is er. Het afgelopen jaar heeft namelijk ook heel veel mooie dingen gebracht. Want waar hooligans de vluchtelingen het leven zuur trachtten te maken, stonden grote helden op. Dasja Abresch bijvoorbeeld. De naam zal weinigen bekend in de oren klinken, maar haar daad zal niet minder goed op het netvlies gebrand zijn. Zij durfde op de beruchte inspraakavond in Steenbergen op te staan voor dat wat de stille meerderheid in ons land vindt. “AZC weg ermee”? Dasja had er lak aan. Die pit, die durf en vooral geen angst. In het hol van de leeuw pleitte zij voor de redelijkheid en sprak zij zich openlijk uit vóór de komst van een asielzoekerscentrum. Of denk aan de wijze waarop men in Amsterdam de nek uitstak voor een goede opvang van vluchtelingen. Ook dat zijn belangeloze mensen die hun eigen vrije tijd inzetten voor mensen die op zoek zijn naar veiligheid en toekomst voor zichzelf en voor hun kinderen. Allemaal keken zij om naar de ander, want zonder wij geen ik.

Er waren ook veel hoopgevende acties en demonstraties. Waar de PGB-problematiek zorgbehoevenden en zorgverleners in grote problemen bracht, stonden velen op om zich te laten horen tegen dat onrecht.  Ook veel PvdA’ers waren daar aanwezig en stelden zich kwetsbaar op met als doel om te luisteren naar de problemen waar men tegenaan loopt. Veel mensen deden mee vanwege dat gevoel van onrecht. Nee, zij hadden niet direct te maken met de gevolgen. Op de langere termijn misschien, maar zij stonden daar allemaal omwille van het algemeen belang en dat algemeen belang is goede zorg; goede zorg voor iedereen.  Ook zij stonden daar voor de medemens in onze samenleving, want zonder wij geen ik.

En, dames en heren, we moeten ook de hoopvolle acties van Young and United niet vergeten waar wij als Jonge Socialisten onze bijdrage aan geleverd hebben. Duizenden jongeren die zich inzetten voor het afschaffen van het minimum jeugdloon. Handtekeningen inzamelen, lobbyen bij gemeenten en één ontzettend grote demonstratie hier in Amsterdam. Veel van hen hadden de inkomensongelijkheid allang ervaren, maar wilden verandering. Verandering, want al die jongeren die nu wéér volwassen werk moeten uitvoeren voor een hongerloontje, daar moest een einde aan komen. 4,15 euro per uur voor een volwassene 18-jarige. Dat is een schijntje, dat is onrecht. Ook de jongeren van Young and United zetten zich belangeloos in voor de medejongere in onze samenleving, want zonder wij geen ik.

Vrienden, partijgenoten, wij zijn een nieuw jaar ingegaan. Het jaar 2016 lacht ons toe en laten we daar dan ook het beste uit halen. Het is immers het jaar waarin de PvdA haar 70-jarige bestaan viert. De partij die de sociaaldemocratie in ons land vertegenwoordigt. De partij die aan de wieg stond van onze verzorgingsstaat. De partij die sinds jaar en dag het belang van maatschappelijke cohesie benadrukt en opkomt voor de zwakkeren in de samenleving. Laten we weer naar elkaar omkijken, als nooit tevoren.

Want onthoudt: zonder wij, geen ik.

Proost op een nieuw jaar vol liefde en zorgzaamheid. Geniet van de middag!”

Categorieën: Algemeen

Jonge Socialisten in de PvdA